Παρασκευή, 19 Απριλίου 2019

Hugo Ball, Μανιφέστο του Dada, 14η Ιουλίου 1916


(απόδοση: Θ.Δ.Τυπάλδος)

«Το Dada, είναι μια καινούργια τάση στην τέχνη. Μπορεί κάποιος να το ισχυριστεί αυτό μιας κι ως τα τώρα, κανείς δεν γνώριζε το ο,τιδήποτε,  κι αύριο, οι πάντες στην Ζυρίχη θα μιλάνε γι’ αυτό.  Το Dada προέρχεται απ’ το λεξικό, -είναι απλά απίστευτο. Στα Γαλλικά σημαίνει «κουνιστό αλογάκι». Στα Γερμανικά θα πει «έχε γεια»,  «ξεφορτώσου με»,  «θα ιδωθούμε, κάπως, κάπου, κάποτε». Στα Ρουμάνικα σημαίνει «ναι έτσι ακριβώς, έχεις δίκιο» κι ούτω καθεξής. Μία διεθνής  λέξη. Μία λέξη απλή και η λέξη αυτή ένα κίνημα. Εύκολα κατανοητό.   
Πολύ απλά απίστευτο.  Για να μπορέσεις να δημιουργήσεις μια καλλιτεχνική καινοτομία σημαίνει πως έχεις την ευχέρεια στην πρόβλεψη επιπλοκών.  Dada ψυχολογία, dada Γερμανία ηδονική δυσπεψία, ομιχλώδης παροξυσμός, dada λογοτεχνία,  dada μπουρζουαζία,  κι εσείς οι ίδιοι, τιμημένοι ποιητές, που πάντα γράφεται με λέξεις, μα ποτέ με τις λέξεις κατ’ ουσίαν, που πάντα γράφεται γύρω από το πραγματικό σημείο. Dada ατελείωτος παγκόσμιος πόλεμος, dada επανάσταση χωρίς αφετηρία, dada, εσείς φίλοι κι εσείς ποιητές, αξιότιμοι κύριοι, κατασκευαστές και ευαγγελιστές.  Dada Tzara, dada Huelsenbeck, dada mdada, dada mdada dada mhm, dada dere dada, dada Hue, dada Tza.
Πώς επιτυγχάνεται η αιώνια ευδαιμονία; Με το να λες dada. Πώς γίνεται κάποιος διάσημος; Με το να λέει dada. Με μια ευγενική χειρονομία και με λεπτή ευγένεια. Μέχρι την παραφροσύνη. Μέχρι να χάσει τις αισθήσεις του. Πώς μπορεί κάποιος να απαλλαχθεί από καθετί  που αφορά τη δημοσιογραφία, τα σκουλήκια, ο,τιδήποτε το ωραίο και αβρό, καθετί το  ηθικό, το  εξευρωπαϊσμένο, καθετί το απογοητευτικό;  Λέγοντας dada. Το dada είναι η ψυχή του κόσμου, το dada είναι ενεχυροδανειστήριο. Το dada είναι η καλύτερη κρέμα γάλακτος παγκοσμίως. Dada κ. Rubiner,  dada κ. Korrodi. Dada κ. Anastasius Lilienstein. Σε απλή γλώσσα: η ελβετική φιλοξενία είναι κάτι που οφείλουμε να αναγνωρίσουμε πάνω απ’ όλα.  Και στις ερωτήσεις περί αισθητικής το κλειδί είναι η ποιότητα. Θα έπρεπε να διαβάζω ποιήματα τα οποία πρόκειται να διανεμηθούν μέσω μιας συμβατικής γλώσσας, το λιγότερο, και θα έπρεπε να είμαι ικανοποιημένος με αυτά. Dada Johann Fuschgang  Goethe, dada Stendhal. Dada Dalai Lama, Budha, Βίβλος και Nietche. Dada mdada. Dada mhm dada da. Είναι το ζήτημα των συνδέσεων, και η απώλειά τους πριν καν αρχίσεις μαζί τους.
Δεν χρειάζομαι λέξεις που άλλοι έχουν εφεύρει. Όλες οι λέξεις είναι δημιουργήματα άλλων. Χρειάζομαι τις δικές μου ολοκαίνουργιες λέξεις, τον δικό μου ρυθμό, τα δικά μου φωνήεντα και σύμφωνα, το δικό μου ταίριασμα του ρυθμού κι όλα αυτά με τον δικό μου τόνο. Αν αυτός ο παλμός είναι εφτά μέτρα μακρύς, θέλω λέξεις που θα είναι εφτά μέτρα μακριές. Οι λέξεις του κυρίου Schulz, μόλις που φτάνουν τα δυόμιση εκατοστά μάκρος. Θα χρησιμεύσει για να δείξει πώς δημιουργείται η αρθρωτή γλώσσα. Σκορπώ φωνήεντα παντού ολόγυρά μου. Αφήνω τα φωνήεντα απλά, σαν τα νιαουρίσματα μιας γάτας. Λέξεις αναδύονται, ώμοι των λέξεων, πόδια, χέρια, χέρια των λέξεων. Au, oi, uh.  Κανείς δεν πρέπει να δημιουργεί πολλές λέξεις. Μία γραμμή ποίησης είναι μία ευκαιρία για να απαλλαγούμε απ’ όλη την βρωμιά που προσκολλάται σ’ αυτή την αθεόφοβη γλώσσα, που μοιάζει να την έχουν τοποθετήσει εκεί χέρια χρηματιστών, χέρια με κέρματα φορεμένα. Θέλω την λέξη εκεί ακριβώς απ’ όπου ξεκινά κι εκεί ακριβώς που τελειώνει.  Το καθετί έχει την λέξη του, μα όμως η λέξη έχει γίνει μια αυτούσια ύπαρξη από μόνη της. Γιατί δεν έχω το δικαίωμα να την ανακαλύψω;  Γιατί δεν έχω το δικαίωμα να αποκαλέσω Βροχόδεντρο ένα δέντρο που βρέχεται; Η λέξη, η λέξη, η λέξη πέρα απ’ τον τομέα σας, πέρα απ’ την πνιγηρότητά σας, αυτή την γελοία ανικανότητά σας, την καταπληκτική σας ευφυΐα, την εκπληκτική αυτοϊκανοποίηση σας.
Η λέξη κύριοι, είναι μια δημόσια υπόθεση βασικής προτεραιότητας.   


Παρασκευή, 22 Μαρτίου 2019

Ο ΑΠΕΘΑΝΤΟΣ

Μη φεύγεις από κοντά μου, μια δαγκωνιά αγάπης έχω να σου δώσω. Όταν βρεθείς κάτω απ‘ τη σκιά μου, τα νύχια μου, στη σάρκα σου θα καρφώσω. Κι έτσι αγάπη μου γλυκιά, την παγωμένη μου ψυχή θα σου χαρίσω. Θα σου στερέψω την καρδιά και το κρύο μου φιλί, στο λαιμό σου θ‘ αφήσω. Μην φοβάσαι τον θάνατο, μονάχα την αγάπη μου να φοβάσαι, το κορμί μου το αθάνατο στο κρεβάτι σου, μην έρθει όταν κοιμάσαι. Κι αν τον άδειο τάφο μου αντικρίσεις και το κενό μου φέρετρο θα δεις, θα υπάρχει το σημάδι στο λαιμό σου να μη λησμονήσεις ότι σου χάρισα θανάτου, ανάσα ζωής.


https://youtu.be/WZrFzF4mjT8

Κυριακή, 30 Δεκεμβρίου 2018

ΟΔΟΣ ΠΑΝΟΣ, τεύχος 181, Ιανουάριος-Μάρτιος 2019

Στο νέο τεύχος του περιοδικού Οδός Πανός, συμπεριλαμβάνεται ένα κείμενό μου για τον Μαρκήσιο ντε Σαντ.
Άπειρα ευχαριστώ στον κύριο Χρονά!

Πέμπτη, 13 Δεκεμβρίου 2018

Η ΑΤΕΡΜΟΝΗ ΠΥΛΗ, εκδ. Provocateur)


 Το δεύτερο βιβλίο μου (Ποιήματα και Δύο Όνειρα) με τίτλο 'Η ΑΤΕΡΜΟΝΗ ΠΥΛΗ', κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Provocateur  και διανέμεται δωρεάν στέλνοντας ένα μήνυμα στο messenger του Basilis Vasiliadis, με τα στοιχεία τους (όνομα/επώνυμο, διεύθυνση, ΤΚ ,πόλη).
Ευχαριστώ ιδιαίτερα τον φίλο μου υπερρεαλιστή καλλιτέχνη Steven Cline  για το κολλάζ εξωφύλλου που μου δάνεισε!


 My second book (Poems and Two Dreams)  titled «Infinite Palm» is published by Provocateur publications and is distributed for free, with a message to Basilis Vasiliadis messenger, with your name, address, postcode, city.
Special thanks to my friend and surrealist artist Steven Cline, who granted me this cover collage!

Τρίτη, 30 Οκτωβρίου 2018

ΚΩΣΤΑΣ ΡΕΟΥΣΗΣ: ΣΜΠΑΡΑΛΙΑ (ΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑ ΣΕ 12 ΩΡΕΣ ΚΑΙ 3 ΦΩΝΕΣ)/ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΙΓΑΙΟΝ/ΚΟΥΚΚΙΔΑ (Λευκωσία-Αθήνα, 2018)



Και να που για μια φορά ακόμη έχουμε Ρεούση σε έντυπη μορφή, και να που μια φορά ακόμη ο Ρεούσης έκανε την ανατροπή όσον αφορά την υφολογία των ποιημάτων: 1 ποίημα, 12 ώρες, 3 φωνές! 
Όσοι ξέρουν τον Ρεούση, ξέρουν πως πρόκειται να διαβάσουν ποιήματα-παγίδες τετριμμένων στίχων, ούτε πλαστικοποιημένες συναισθηματικές εξάρσεις, μα θα ανακαλύψουν μια φορά ακόμη, τι σημαίνει ο όρος "απασφαλισμένη χειροβομβίδα" με τη μορφή στιχομυθίας. 
Και πάλι οι λέξεις του Ρεούση, είναι τόσο εύστοχες και διαλεγμένες-τοποθετημένες στη σωστή φορά και διάταξη που μοιάζουν σαν στρατιώτες έτοιμοι να πέσουν στη φωτιά της μάχης-έτοιμοι για ζωή ή για θάνατο. Παρότι υπερρεαλιστής, ο ποιητής, έχει μια στρατιωτική πειθαρχία όσον αφορά τη σωστή επιλογή των λέξεων και τη μορφολογία που αυτές θα συνθέσουν μεταξύ τους. Σαν στρατηγός που ετοιμάζει τους στρατιώτες του για την τελική μάχη στέκει ο ποιητής, τη μάχη που θα καθορίσει την έκβαση του πολέμου, αυτού του πολέμου που τέλος δεν γνωρίζει.
Μετά τον πόλεμο, ένας άλλος πόλεμος αρχίζει στην ποίηση του Ρεούση, ο πόλεμος του "ίμερου". Ο "ίμερος" κι ό,τι αυτός κρύβει στον συμβολισμό του, είναι η μεγαλοϊδεατή αξία που πάντα προσδιορίζει τον Ρεούση και τη γραφή του, κι εδώ, στα "Σμπαράλια", είναι αυτό πλέον καταφανέστατο. Στη τροχιά που ο καθένας μας κάνει γύρω από τον άξονα της Γης, παίρνει μαζί του αυτό που τον χαρακτηρίζει-στη δική του τροχιά ο Ρεούσης, παίρνει από το χέρι τον "ίμερο" και τα κάνει όλα "Σμπαράλια". Δίχως να ελπίζει σε τίποτα, χαρίζει ελπίδα στο απέλπιδο. /Θ.Δ.Τυπάλδος
όπως ελάχιστα
κοιμότανε
κι ανήσυχος ο
Ύπνος
συναντούσε πάντοτε
τον αδερφό του
Θάνατο
σιωπηλοί φουρμένοντας
σε υγρασμένα μάτια
το δίπολο ξύπνημα
της ερημιάς

Σάββατο, 27 Οκτωβρίου 2018

ΑΛΕΞΙΚΕΡΑΥΝΟ


   Σήμερα στην Πάτρα, ο καιρός είναι νεφελώδης…
   Σήμερα στην Πάτρα, ο καιρός έχει στο μενού του καταιγίδες…
   Κεραυνοί εξαπολύουν σφοδρή επίθεση κατά των πολιτών της Πάτρας. Πέφτουν μανιασμένα πάνω στα κεφάλια των σπιτιών και στα κεραμίδια των ανθρώπων. Έντρομοι οι διαβάτες τρέχουν αλαφιασμένοι δεξιά κι αριστερά… Παντού κεραυνοί, παντού μαστίγια βροχής και οβίδες από χαλάζι, χτυπούν τα φρύδια των αγαλμάτων κι εκείνα, πέφτουν στο έδαφος, γκελλάρουν και σηκώνονται και πάλι ψηλά, λικνίζονται και ηδονίζονται μέσα στης καταιγίδας τους οργασμούς! Τι όμορφα που έρχεται το τέλος πριν ακόμη ανακαλύψουμε την αφετηρία. Κάρτες ταρώ στροβιλίζονται προς τα πάνω. Η εικόνα μιας αποσύνθεσης με γαλανά σκέλη – τι όμορφα που κεντράρουμε το τίποτα της οδύνης, εκείνο το τίποτα που ο Tzara έθεσε σε λειτουργία πριν έναν αιώνα, τώρα, γίνεται μια άμεση πραγματικότητα εντός μιας άμεσης πραγματικότητας.
   Να όμως: Ένα αλεξικέραυνο ξεπετάγεται από το υπέδαφος! Ένα αλεξικέραυνο όχι αόρατο μα μη ορατό, υψώνεται, θεριεύει, πολεμά. Ο πόλεμός του, πόλεμος δικαιοσύνης, πόλεμος ανέκφραστος που εκφράζει όλα όσα κανείς ποτέ δεν θα μπορέσει να τιθασεύσει. Ο καιρός σήμερα ακουμπάει την τρέλα του αποδιωγμένου, του καταραμένου. Ζωγράφοι συνωστίζονται στο υψηλότερο σημείο της Πάτρας. Παρατηρούν και ζωγραφίζουν το μη ορατό αλεξικέραυνο. Στη συνέχεια κι αφού καταφέρνουν να αποδώσουν αυτό που δεν αποδίδεται ούτε από σχήματα ούτε από χρώματα, αρχίζουν και κατασπαράζουν ο ένας τον άλλον. Οι κάρτες ταρώ, τώρα έχουν φτάσει πάνω από τα υδάτινα σύνορα Πατραϊκού – Κορινθιακού κόλπου. Συναντούν τρικυμίες και συγκρούσεις πλοίων. Συμμετέχουν κι αυτές στον παροξυσμό που έχει καταβάλει τα πάντα. Το αλεξικέραυνο χαμογελά στους ανέμους.
   Συνεχίζεται η οργή των καιρικών φαινομένων. Μια δημοσιογράφος που προσπαθεί να καλύψει τα ακραία αυτά φαινόμενα, δέχεται μια ριπή κεραυνού κατευθείαν στο μέτωπο, με αποτέλεσμα, να καούν τα ρούχα της και γυμνή, πεθαίνει πάνω σ’ ένα τραγούδι:

   «Χόρεψε πάνω στο φτερό του καρχαρία…»*
  
   «Μικρή μου αγάπη, σήμερα ο καιρός είναι λίγο άστατος. Πάρε μαζί σου το παλτό από το χέρι του Δία και όρμησε πάνω στα σύννεφα, πάνω στον ουράνιο θόλο. Μικρή μου αγάπη, όμορφη σαν το τομάρι του αυγερινού και σαν της ημέρας τα υπολείμματα. Μικρή μου αγάπη, σ’ αγαπώ μέσα από κατακλυσμούς και μέσα απ’ τον πρωκτό του χιονιού. Ξέρεις καλύτερα απ’ όλους τι σημαίνει η λέξη ‘απόρριψη’ και τι σημαίνει η βροχή πάνω στις σχισμές του ονείρου. Σ’ αγαπώ ενώ βρέχομαι, σ’ αγαπώ καθώς η αστραπή, βγάζει βόλτα τους μύθους και τις επιθυμίες».
   Σηκώνεται αέρας – τυφώνες κι αμμοθύελλες προσκρούουν πάνω στις λεύκες. Μία αράχνη στρέφει την κοιλιά της προς τον αχανή ήλιο μιας παρεκτροπής. Όλοι οι κάτοικοι έχουν παραδώσει το πνεύμα τους και αναμένουν το αντίτιμο της υπερθέρμανσης του κλίματος: Φτιάξτε τα υπόγεια στα ρετιρέ και πετάξτε τα ρετιρέ στα τραπέζια των πτωχών! Μετατρέψτε τις έκδηλες αναθυμιάσεις του Ωρίωνα σε πρόσχαρες ομοβροντίες ευφορίας! Ο καιρός αλλάζει, οι άνθρωποι πεθαίνουν – ο καιρός αλλάζει, οι άνθρωποι γεννιούνται!

   Ο καιρός, έχει τις μαύρες του πάνω από την Πάτρα…
   Μόνο η υπερπραγματικότητα μπορεί να μας σώσει…
   Μην χτυπάτε τα τζάμια των αυτοκινήτων παρά μόνο, αν είναι ώρα κοινής ησυχίας…
   Για να μην το ξεχάσω, οι κάρτες ταρώ έφτασαν στην Αθήνα στις 3.15 μμ. Καλώς όρισες θυμωμένε στοχαστή. Η πατρίδα ευγνωμονούσα, κατασκευάζει μη ορατά αλεξικέραυνα σε όλη την επικράτεια. Η γιορτή συνεχίζεται αδιάκοπη, αστείρευτη, απρόσμενα υπέροχη!

*Νίκος Καββαδίας, Γυναίκα    


-Θ.Δ.Τυπάλδος-

φώτο: Leonora Carringhton, The Magical World of the Mayas, 1964

Τρίτη, 25 Σεπτεμβρίου 2018

ΝΕΟΣ ΚΛΗΔΟΝΑΣ

ΧΑΡΑΣ ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ για τους υπερρεαλιστές και όσους αγαπούν την υπερπραγματικότητα στην Ελλάδα!
Το 7ο τεύχος του ΚΛΗΔΟΝΑ βρίσκεται πλέον στο τυπογραφείο!
Χίλια, δυο χιλιάδες, ένα εκατομμύριο ευχαριστώ στα παιδιά της Υπερρεαλιστικής Ομάδας Αθηνών, για την τιμή που μου κάνουν να συμπεριλάβουν στο περιοδικό που μου άνοιξε τους υπερπραγματικούς ορίζοντές μου πριν πέντε σχεδόν χρόνια όταν το αγόρασα για πρώτη φορά, δύο κείμενα, ένα cut-up ποίημα και μια φωτογραφική σύνθεση μου εμπνευσμένη από το θέμα του εν λόγω τεύχους, (το θέμα είναι Η ΓΛΩΣΣΑ ΤΩΝ ΕΡΕΙΠΙΩΝ-Η ΓΛΩΣΣΑ ΤΩΝ ΣΚΟΥΠΙΔΙΩΝ, λησμόνησα να το αναφέρω).
Εύχομαι στα μέλη της Ομάδας, να είναι πάντα δυνατοί και σταθεροί στο δύσκολο μονοπάτι που εδώ και χρόνια διαβαίνουν, σε πείσμα μιας άμεσης πραγματικότητας που όλους μας καταβάλει!
Και πάλι πολλά ευχαριστώ - αδημονώ να το κρατήσω στα χέρια μου!