Δευτέρα, 15 Μαΐου 2017

ΟΙ ΕΓΓΑΣΤΡΙΜΥΘΟΙ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΛΟΓΟ

Θέτουμε σε δημόσια θέα τις απόψεις μας περί της ανόδου του αυταρχικού λαϊκισμού σ‘ ολόκληρο τον πλανήτη, του τελευταίου ρούχου με το οποίο το Θέαμα, -το σάπιο χάος ενός αυτοαποκαλούμενου πολιτισμού-, προσπαθεί να ντύσει τον ίδιο του τον εαυτό. Για να διασφαλιστεί, ορίζει ένα καστ από ανεγκέφαλους ηλιθίους και κάποιους τσαρλατάνους, -και παρότι στους καιρούς αυτούς, είναι αναγκαιότητα το umour, οι τύποι αυτοί, αν και φαντάζουν κάπως διασκεδαστικοί, είναι άσπονδοι εχθροί του χιούμορ και της σάτιρας, είναι πολύ απλά, μια ανεπαρκής απάντηση-, ένα καστ που περιλαμβάνει τους Trump, τους "Alt-Right" φασίστες στις Η.Π.Α, τους Soldiers of Odin και την Kellie Leitch στον Καναδά, τον Farage και τους αλλοίθωρους Brexiteers στην Μεγ. Βρετανία, την Le Pen, τον Wilders, τον Erdogan, τον Dutetrte, τον Putin, τον Rob Ford, τον Shinzo Abe, τη Χρυσή Αυγή στην Ελλάδα, την AfD στην Γερμανία, τη θρησκεία και τους φονταμενταλιστές όλων των αποχρώσεων, κι όλους τους άλλους αντιδραστικούς τσαρλατάνους απατεώνες όλων των ειδών, όλοι αυτοί οι άμεσοι κληρονόμοι μιας φασιστικής παράδοσης. Όλοι μαζί, δεν είναι παρά οι επιβλαβείς και δηλητηριώδεις αναθυμιάσεις ενός μιζεραμπιλικού καπιταλαστικού συστήματος και μιας μπουρζουάδικης ιδεολογίας και κουλτούρας, η οποία είχε κάποτε την εποχή της, κι όμως, αρνείται πεισματικά να πεθάνει.

Η παρούσα περίοδος, είναι χαρακτηριστικά σημαδεμένη από την ανισότητα του πλούτου, τη δύναμη και τη φιλοδοξία, από τον πόλεμο και τον μισογυνισμό, τον ρατσισμό, τις επιθέσεις στο "διαφορετικό", καθώς κι από μια αέναη μάχη κατά του περιβάλλοντος: αυτοί είναι οι κανόνες του σήμερα. Στο θέμα ενημέρωση, σου δίνεται ένα ελάχιστο δικαίωμα επιλογής, μεταξύ των ψευδών ειδήσεων και της καθημερινής τρομολαγνείας των Μ.Μ.Ε (και των online ενσαρκώσεών τους), ένα όχημα δηλαδή της χειραγώγησης του "συναισθάνεσθαι" των μαζών, ένα όχημα συμπαράστασης αυτών των μοντέρνων αυταρχικών λαϊκιστών, ένα όχημα εν τέλει, που θέτει στον καθένα από μας ένα κίβδηλο ερώτημα: είμαστε "μαζί" ή "εναντίον", κι εμείς πρέπει σαν τα ποντίκια να πέσουμε στη δική τους ποντικοπαγίδα.

Σ‘ ολόκληρο τον πλανήτη, έχουμε υπάρξει μάρτυρες της ανισότητας εξίσου το ίδιο από την Αριστερά, -η οποία διοχετεύει μια γνήσια απογοήτευση στην εργατική τάξη-, και του κινδύνου που προέρχεται από μια δεξιού περιεχομένου ομιλίας. Γινόμαστε μάρτυρες του εκτροχιασμού του καπιταλισμού και της αστικής δημοκρατίας, μέσα στα πλαίσια ενός νεο-αυταρχικού καπιταλισμού ο οποίος πλέον, δε χρήζει αναγκαιότητας ρυθμίσεων του περιεχομένου του διαμέσου προοδευτικών αντιλήψεων, καθώς γινόμαστε μάρτυρες και των αυτοκαταστροφικών τάσεων ενός "απελευθερωτικού μετώπου του άνθρακα" (πχ. των κυνηγών ορυκτών καυσίμων;) κι άλλων περιβαλλοντικών επιπτώσεων.

Όσο επικίνδυνη είναι η νέα (βασικά, όχι και τόσο 'νέα') δεξιά, εξίσου το ίδιο επικίνδυνοι είναι αυτοί οι ψεύτικοι φίλοι της εργασίας και τα παμφάγα στόματα των φιλελευθέρων, οι οποίοι, αρνούνται την 'ύπαρξη' του νέου αυταρχικού λαϊκισμού, και που όταν τους σπρώξεις στα όριά τους (και, επιτρέψτε μας να πούμε, δεν χρειάζεται και τόσο σπρώξιμο), τάσσονται στο πλευρό ενός αρπαχτικού Κεφαλαίου κι ενός ακόμη πιο αδιάλακτου καπιταλισμού, ταγμένου στην ανατροπή των πλεονεκτημάτων και των περιορισμένων μεταρυθμίσεων τα οποία κέρδισαν με την πάλη τους οι προηγούμενες γενεές. Συνεχίζουν χωρίς να αναφέρουν φυσικά, πώς εμείς, δεν έχουμε ψευδαισθήσεις μιας επιστροφής σε μια "χρυσή εποχή" μιας φιλελεύθερης ή κοινωνικά δημοκρατικής μετριότητας. Αυτό που απαιτούμε είναι απόλυτη και ριζική απόκλιση απ‘ το παρελθόν και τον καταποντισμό καθεστώτων όπου κυρίαρχη θέση κατέχει ο μιζεραμπιλισμός.

Όσοι θέτουμε τους εαυτούς μας σιμά του Υπερρεαλιστικού κελεύσματος για ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ, ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, ΑΓΑΠΗ, ΠΟΙΗΣΗ κι ΕΠΙΘΥΜΙΑ, παραμένουμε αδιαπραγμάτευτα διεθνηστές, καθώς και στεκόμαστε πάντα στο πλάι των ΕΞΕΡΓΕΜΕΝΩΝ κατά της παλίρροιας του μιζεραμπιλισμού. Μένουμε εκτός της κϊβδηλης αντίφασης μεταξύ φιλελευθερισμού και συντηρητικών εναλλακτικών λύσεων για ένα καπιταλιστικό παρών. Καλούμε όλους τους Υπερρεαλιστές να εγκαταλείψουν την ολοκλήρωση του Θεάματος μέσω μιας καριέρας, καλούμε σε συνεργασία θέτοντας όλο και περισσότερα καθεστώτα σε κίνδυνο, καλούμε σε αναζήτηση - να ανακαλύψουμε εναλλακτικές λύσεις μέσω της παρατήρησης, του παιχνιδιού, του πειραματισμού και των "υπερρεαλιστικών δρόμων".

Μπείτε στον δρόμο της ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ - αυτός ο σάπιος πολιτισμός μπορεί να πεθαίνει, μα αν δεν τον χτυπήσουμε, δεν πρόκειται να πέσει!

Jason Abdelhadi (Chimaera Surrealist Group [Ottawa]), Gale Ahrens, Dunja Apostolov (Chimaera Surrealist Group [Ottawa]), Daphnee Azoulay, Jay Blackwood, Jean Bonin and Banana Meinhoff, Maria Brothers, Miguel de Carvalho, Eugenio Castro (Surrealist Group in Madrid), Casi Cline, Steven Cline, Dominick Coppi, Miguel Corrales, Andres Devesa (Surrealist Group in Madrid), Angel Dionne, Pascale Dube, Guy Ducornet, Vincente Gutierrez Escudero (Surrealist Group in Madrid), Javier Galvez (Surrealist Group in Madrid), Beth Garon, Paul Garon, Audrey Girard (Chimaera Surrealist Group [Ottawa]), Christian Girard, Josse de Haan, Janice Hathaway, Dale Michael Houstman, Karl Howeth, Bruno Jacobs (Surrealist Group in Madrid), Alex Januario, Philip Kane, Lorna Kirin, Stephen Kirin, Laura Lake (Chimaera Surrealist Group [Ottawa]), Megan Leach, Patrick Lepetit, Rik Lina, Michael Lowy, Lurdes Martinez (Surrealist Group in Madrid), Paul McRandle, David Nadeau, Noe Ortega (Surrealist Group in Madrid), Hans Plomp, John Richardson, Jesus Garcia Rodriguez (Surrealist Group in Madrid), Jose Manuel Rojo (Surrealist Group in Madrid), Penelope Rosement, Patrick Sampler, Pieter Schermer, Arthur Spota, Dan Stanciu, Wijnand Steemers, Thomas D. Typaldos, Laurens Vancrevel, Michael Vandelaar, Allan Viliu, Her de Vries, Richard Walter, John Welson, Bill Wolak and Angel Zapata (Surrealist Group in Madrid), April - May 2017

φωτο: Michael Lowy, Paysage interieur 1, collage, 1993

Τετάρτη, 3 Μαΐου 2017

ΚΑΒΑΦΗΣ-ΚΑΡΥΩΤΑΚΗΣ: βίοι παράλληλοι(;) (εισαγωγή)

Είναι σίγουρα οι δύο ποιητές που με τον νεοτερισμό στη γραφή τους, επηρέασαν όσο κανείς άλλος, τους μεταγενέστερους αυτών ποιητές, δημιουργώντας, (άθελά τους), νέους τρόπους έκφρασης και σχολές που θα φοιτούσαν σ‘ αυτές, όλος ο ανθός της νεοελληνικής ποίησης.
Οι δυο αυτοί ποιητές, μπορεί ποτέ να μη συναντήθηκαν, σίγουρα, ο τρόπος της γραφής τους να ήταν εντελώς διαφορετικός (με πρώτιστη διαφορά, η οποία διαφαίνεται με μια και μόνη ανάγνωση τους, η χρήση ελεύθερου στίχου από τον Καβάφη, η χρήση της ομοιοκαταληξίας από τον Καρυωτάκη), είχαν όμως κοινά χαρακτηρηστικά στη θεματολογία των ποιημάτων τους και στη στάση της ζωής τους (είχαν και οι δυο απεριόριστη λαχτάρα να ζήσουν στ‘ άκρα όσο κι αν αυτό μοιάζει σε πολλούς να μην το διαθέτει ο Καρυωτάκης, κι όμως, το διέθετε στο μέγιστο βαθμό).
Ας δούμε όμως ποια κοινά στοιχεία και ποιες διαφορές είχαν στην ποίηση και τη ζωή τους αυτοί οι μεγάλοι ποιητές:

Στη θεματολογία της ποίησης του Καβάφη, υπερισχύουν τρία στοιχεία: το ερωτικό, το κοινωνικοπολιτικό και οι ιστορικές αναφορές. Στη θεματολογία της ποίησης του Καρυωτάκη, υπερισχύουν εξίσου τρία στοιχεία, με ένα από αυτά, να διαφοροποιείται από εκείνη του Καβάφη. Υπάρχουν λοιπόν τα εξής τρία στοιχεία: το ερωτικό, το κοινωνικοπολιτικό και η μεταφυσική ανησυχία.
Όσο αφορά την ζωή των δύο ποιητών, κι εδώ βρίσκουμε πολλά κοινά και κάποιες ελάχιστες διαφοροποιήσεις: ήταν και οι δυο δημόσιοι υπάλληλοι, μόνο που ο Καβάφης, έχει μόνιμη έδρα εργασίας (και κατά συνέπεια, τόπο διαμονής) την Αλεξάνδρεια, ενώ ο Καρυωτάκης, παίρνοντας τη μια μετάθεση μετά την άλλη, πηγαίνοντας από τη μια πόλη στην άλλη, μέσα σε μια παρακμιακή Ελλάδα του μεσοπολέμου, θυμίζει περιπλανόμενο Ιουδαίο, ή, νομά αθίγγανο που έχει για πατρίδα του, το όπου ξημερώσει. Δείχνουν και οι δυο μεγάλη αγάπη στις γυναίκες χαλαρών ηθών (όπως τις στιγματίζει ο κοινωνικός ιστός ασχέτου εποχής). Ο ένας (Καβάφης), θα επιλέξει να μείνει σε όροφο σπιτιού που ακριβώς από κάτω του, λειτουργούσε ένας οίκος ανοχής, ενώ ο άλλος, θα γυρέψει ουκ ολίγες φορές να γευτεί τους χυμούς του αγοραίου έρωτα, και θα το κάνει σε τέτοιο βαθμό που οι εχθροί του θα τολμήσουν να του καταλογίσουν πώς υπήρξε μαστροπός. Ταυτόχρονα, υπάρχει και η φήμη (μύθος;) πως είχε ασθενήσει από την ωχρά σπειροχαίτη (ιός της σύφιλης) έχοντας κολλήσει το μικρόβιο από μία συνεύρεσή του με μια κοπέλα των καφέ αμάν. Αυτό το επιβεβαιώνει το ημερολόγιο της Μαρίας Πολυδούρη, μα το διέψευσε δύο-τρία χρόνια πριν τον θάνατό του σε μια εκπομπή του Φρέντυ Γερμανού, ο αδερφός του ποιητή, Θάνος Καρυωτάκης.

Δευτέρα, 27 Φεβρουαρίου 2017

Από το "ΚΥΚΝΕΙΟ ΑΣΜΑ"

   Τι πρόκειται να συμβεί στο κορμί και το μυαλό μου, όχι την επόμενη ώρα, μα το επόμενο λεπτό. Ποια σεισμική δόνηση στο υπέδαφοε, πρόκειται να διαταράξει τα πλέον απόκρυφά μου συναισθήματα; Εκείνα τα ύπουλα, τα φθονερά συναισθήματα, των οποίων, ούτε εγώ ο ίδιος που είμαι ο φορέας τους, που είμαι η βραδυπορούρα μήτρα που τα κυοφορεί, δε γνωρίζω την ύπαρξή τους; Τι κρύβει η σκιά των ατελέσφορων γεγονότων; Θέτουμε ως πρώτιστο καθήκον της ζωής μας την αναζήτηση της "χαμένης μυχιότητας"; Κι αν ναι, ο θάνατος γιατί μπερδεύεται στα πόδια μας σαν χαδιάρικο γατάκι; Μήπως η ζωή, δεν είναι η απάντηση που περιμένουμε;
   Ίσως τελικά, τα πάντα να κρύβουν τη ματαταιότητα. Οι εικόνες και οι λέξεις, να πέφτουν σαν χαλάζι βομβών πάνω σε τυφλόμυγες και δίπλα σε κωφών ώτα. Ίσως -εν τέλει-, ν‘ αρκούσε απλά η αβρότητα μιας υπόκλισής μου ενώπιόν σας, και με τον πιο ταπεινό τρόπο, ν‘ αφήσω από τις τσέπες μου να ξεπεταχθεί, ο τριακοστός τέταρτος γαλαξίας που με καθορίζει και μετά, να σας συστηθώ: είμαι η Επιτομή της Μοναχικότητας και δεν ζητώ (γνωρίζοντας τον τρόμο που δημιουργεί στους πολλούς το συναίσθημα αυτό), ούτε τη λύπηση μα ούτε τον οίκτο κανενός. Πάντα ο μοναχικός άνθρωπος, μοιάζει στα μάτια των πολλών, ως το πιο άξιο για τον οίκτο τους πλάσμα. (Σας βλέπω μες στ‘ ακριβά σας αυτοκίνητα, παρφουμαρισμένοι με το χρύσο άγγιγμα του Μίδα, πλαισιωμένοι με λιπόσαρκες κυρίες, έχοντας χαραγμένο με το νύχι τους στα πρόσωπά τους, ένα σμάλτο χαμογέλιου. Οδεύεται στα gala του φιλανθρωπισμού των εκατό εκατομμυρίων ευρώ, τ‘ οποία χάνονται στην εκχύλινση των υδάτων). Είμαι μόνος μα είμαι χίλιοι ακόμη άνθρωποι πάνω σε βαλβίδα μηχανήματος υποστήριξης ζωτικών οργάνων. Τοποθετώ τα συναισθήματά μου, σ‘ ένα βάζο από πάγο. Η διατήρησή τους μόνο, υπερβαίνει τη λογική τους.

φωτο: Salvador Dali, Swans Reflecting Elephants, 1937

Παρασκευή, 17 Φεβρουαρίου 2017

ΡΑΨΩΔΙΑ ΠΡΙΝ ΤΗΝ ΚΟΛΟΝΟΣΚΟΠΗΣΗ

                      Στον Ηλία Μέλιο

Ο ξυλοπόδαρος καταπίνει το σύννεφο
Μια αεροστεγής βαλβίδα
Συγκρατεί συμπιεσμένες ανατριχίλες
Στο κολάντερο μιας παρανυχίδας
   που σνιφάρει πρωτόλεια
Ομάδες χαϊκού Κατεβάζουν το φερμουάρ του πλανήτη
Ανακαλύπτουν τη μαγική φράση
Την πασπαλίζουν με γιορντάνια
Την κραυγάζουν σε προϊστορικά πρηνά
Τη θαμπώνουν με το μέλι
Την προδίδουν στα πορτοκάλια
Τη μαγική τη φράση:

"Είναι τρελοί αυτοί οι Ρωμαίοι!"

-Θ.Δ.Τυπάλδος-

φωτο: κολάζ Μαλτέζος Μαλτέζου

Τρίτη, 18 Οκτωβρίου 2016

ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΔΙΑΦΑΝΑ

Από μπρος μου σαν γύφτικο σκερπάνι περνά η ζωή
Απλώνω τα χέρια μου να την αγγίξω-να την αγκαλιάσω
Μα τα χέρια μου είναι διάφανα
Τα χέρια μου είναι διάφανα
Κι από μέσα τους περνούν
Κουνούπια του Νείλου
Και στίγματα μού αφήνουν
Στίγματα ελονοσίας

Τα χέρια μου είναι διάφανα
Τα κουνούπια είναι μαλακισμένα

Οι μέρες είναι καυτή σούπα από ταχίνι
Κι ένας καλόγερος πύον χύνει
Στο σβέρκο μιας αμυγδαλιάς

Τα χέρια μου είναι διάφανα
Ο πούτσος μου μικροσκοπικός
Η ανάσα μου είναι βαλβίδες τριαξονικού
Η καρδιά μου είναι μια .
Το μυαλό μου μια -
. και -
42 χρονώ κι έχω λησμονήσει τι σημαίνει η λέξη "καύλα"
Εν πάσει περιπτώσει
Θα κυλιστώ σε κυλιόμενες σκάλες
Θα πάω κόντρα στο ρεύμα το ηλεκτρικό
Και ξέχασα να το αναφέρω:

-Τ‘ αστέρια κατασκευάζονται από σκατά αλόγων!
(Ω ναι! Δεν κάνω πλάκα! Από σκατά αλόγων!)

Σας το είπα πως τα χέρια μου είναι διάφανα;

-Θ.Δ.Τυπάλδος-

στη φωτο έργο άγνωστου καλλιτέχνη

Κυριακή, 9 Οκτωβρίου 2016

Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΜΕ ΤΟΝ ΖΥΓΟ

Στη μεμβράνη μιας βαλίτσας
Πλαισιωμένης από κίναιδους υπερασπιστές μιας αφλόγιστης
   ονειροπάθειας
Ματαιόδοξοι αφέντες του καπνού
Που αναβλύζει από ριμαγμένα οστά
Μια κραυγή
Ένας πόθος
Μι‘ ανάμνηση
Τα φωνήεντα στη γραμμή του εύκολου πλουτισμού:

ααααα, εεεεεε, ηηηηη, ιιιιι, οοοοο, ωωωωω...
(το ύψιλον δηλώνει την αποΥσία)...

Κεραυνός σημαίνει σιωπητήριο
Οι υπνοβάτες αχινοί
Στα δυο τους πόδια περπατούν
Στο τραπέζι του μπλακ-Τζακ
Δώδεκα άγιοι τα φωτοστέφανά τους ποντάρουν

Απόψε θα αναζητήσω το φιλί μιας πόλης δίχως χέρια
   και με το στόμα της κεντημένο
   πάνω σε αόρατο γρασίδι

-Θ.Δ.Τυπάλδος-

φωτο: πίνακας της Eva Švankmajerová, 1987

Δευτέρα, 3 Οκτωβρίου 2016

Νάνσυ Αγγελή-Μια μέρα απόλυτης ησυχίας

Ετεροχρονισμένα, διάβασα το βιβλίο με διηγήματα της Νάνσυ Αγγελή, "Μια μέρα απόλυτης ησυχίας" (εκδ. Παράξενες Μέρες), κι ένιωσα την ανάγκη να γράψω δυο λόγια γι‘ αυτό, όχι για κάποιον άλλο λόγο παραμόνο γιατί θεωρώ πως κάποιοι συγγραφείς του σήμερα οι οποίοι διατηρούν μία χαμηλών τόνων προσωπικότητα, δίχως καμιά έπαρση, χωρίς να προσπαθούν να πείσουν τον αναγνώστη πως αυτοί είναι οι νέοι Καβάφηδες, Λουντέμηδες ή όποιοι άλλοι νέοι κι είναι απλά ο εαυτός τους, και το γράψιμο γι‘ αυτούς δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια αναγκαιότητα να μιλήσουν και μια εξερεύνηση του δικού τους "εγώ". Να μιλήσουν για όλα όσα αφορούν την ατομική τους υπόσταση μέσα στο γενικό σύνολο, μες στην ολότητα του κόσμου. Η Νάνσυ γράφοντας, δημιουργεί αυτό ακριβώς το περίβλημα, αυτόν ακριβώς το στόχο θέτει, να μιλήσει για ‘κείνην, όχι αποκομμένη από το γενικό σύνολο, μα ενταγμένη μέσα του, (ενταγμένη μεν, όχι όμως αφομοιωμένη από μια κοινωνία του υπερκαταναλωτισμού ή της αποστασιοποίησης του ατόμου από τα κακώς κείμενα ετούτης της κοινωνίας, αυτού του βάλτου όπου τα νερά μουχλιάζουν). Διαβάζοντας τον τίτλο του βιβλίου, καθώς και την υποθετική εισαγωγή(;), της συγγραφέως, επηρεασμένος από την δική μου στάση έναντι της γραπτής δημιουργίας, αναρωτήθηκα πως μπορεί κάποιος να βρεί την έμπνευση μες στην καρδιά μιας μέρας με απόλυτη ησυχία. Τι είναι αυτό που τον κάνει να γράψει πλαισιωμένος απ‘ την απραξία; Την απάντηση την πήρα στην συνέχεια της υποθετικής αυτής εισαγωγής: πρώτα-πρώτα είναι η σιωπή! Η σιωπή είναι που μιλά. Η σιωπή έχει την δική της γλώσσα, τις δικές της λέξεις κι εσύ, πρέπει να έχεις αυτή την ικανότητα να την ακούσεις, να την κατανοήσεις για να την πλάσεις με τις λέξεις σα να ‘ταν ένα κομμάτι από μάρμαρο λεκτικό, κι εφόσον διαθέτεις την ικανότητα, να την σμιλέξεις, να της δώσεις την μορφή ενός αγάλματος από φράσεις, κι εν τέλει, να γεμίσεις τις σελίδες της δικής σου συνεύρεσης με το άγνωστο που πάντοτε κρύβει η σιωπή. Μετά την σιωπή, έρχεται η απόσταση. Η Νάνσυ διαμένει μακριά από τον τόπο που γεννήθηκε κι αυτό -όπως είναι λογικό-, εύκολα σε μια μέρα απόλυτης ησυχίας, μπορεί να γεννήσει την νοσταλγία, τον πόθο του γυρισμού. Η γεννέτηρα της Νάνσυ, κάνει την εμφάνισή της στα διηγήματα που πλαισιώνουν αυτό το βιβλίο όχι μόνο ως ένα σημείο γης μα κι ως πρόσωπα αγαπημένα, (άλλωστε, έναν τόπο δεν των χαρακτηρίζουν οι φυσικές του ομορφιές όσο οι κάτοικοί του). Το ότι εμφανίζονται αγαπημένα πρόσωπα της συγγραφέως, δε το βλέπεις ξεκάθαρα, το αντιλαμβάνεσαι όμως, το συμπεραίνεις (είμαι σίγουρος πως το διήγημα "Το διαβατήριο", είναι μια άκρως αληθινή ιστορία, μια βιωματική εμπειρία, μα δεν πρόκειται να ψάξω την επιβεβαίωση γιατί αν μάθω την αλήθεια, θα χάσω την μαγεία). Ύστερα έρχεται η μοναξιά! Η μοναξιά! Αυτή η μικρή λέξη που τόσο φόβο χαρίζει στις καρδιές των ανθρώπων μα που μέσα της δημιουργήθηκαν τα μεγαλύτερα επιτεύγματα της τέχνης ανα τους αιώνες. Αχ, η μοναξιά! Τέλος, έρχονται η συντροφικότητα, ο γκρίζος ουρανός ή το θαλασσινό αγέρι. Εικόνες που πετούν γύρω μας, που για τους περισσότερους από μας δεν αποτελούν τίποτα περισσότερο από μια συνήθεια, μια κατάσταση δεδομένη ή απλά, κάποια φυσικά φαινόμενα. Για κάποιους όμως, είναι αυτή η σπίθα που βάζει φωτιά και καίει το είναι τους κι αυτό τους σπρώχνει στο να γράψουν, να ζωγραφίσουν, να χαρίσουν στην αιωνιότητα μια στιγμή τους και να μετατρέψουν τη στιγμή αυτή σε αιωνιότητα. Η Νάνσυ ομολογουμένως, στα διηγήματά της αυτά, κατάφερε να μετατρέψει τη στιγμή σε αιωνιότητα και το αντίθετο, στο μέγιστο βαθμό. Κάθε διήγημα αυτού του βιβλίου, είναι πάντα η ματιά, οι σκέψεις, τα πιστεύω της δημιουργού του και γι‘ αυτό σ‘ όλες τις ιστορίες η αφήγηση γίνεται σε πρώτο πρόσωπο. Ακόμα κι αν ο αφηγητής είναι γένους αρσενικού, από πίσω είναι η Νάνσυ που μεταμφιέζεται σε άνδρα γιατί το απαιτεί η ανάπτυξη της ιστορίας. Πάντως, να είστε βέβαιοι, ακόμα κι όταν μιλά ένας άνδρας στα συγκεκριμένα διηγήματα, μιλά δανειζόμενος το είναι της Νάνσυ. Μπείτε στον κόπο να διαβάσετε τα δυο διηγήματα με ήρωα τον κύριο Χ (Ο Χ., Θάνατος από θαύμα) και θα δείτε με τον άψογο τρόπο αφήγησης ο οποίος μοιάζει σα να γίνεται όχι από ένα μα από δύο πρόσωπα (ο Χ. είναι χαρακτήρας μη υπαρκτός, είναι ήρωας-δημιούργημα κάποιου συγγραφέα) κι εκεί θα μπορέσετε να διαπιστώσετε τα λεγόμενά μου. Είναι αληθινά τιμή για την σύγχρονη Ελληνική λογοτεχνία, να την υπηρετούν -δεν μου αρέσει καθόλου αυτή η λέξη μα την χρησιμοποιώ μια και δεν έχω άλλη καλύτερη λέξη εύκαιρη να χρησιμοποιήσω-, άνθρωποι σαν τη Νάνσυ Αγγελή. Το τι επιφυλάσσει το μέλλον για την Νάνσυ και τι η ίδια έχει κατα νου να προσφέρει στην τέχνη του λόγου, ελπίζω να είμαι σε θέση να το διαπιστώσω, όταν κι όποτε αυτό γίνει γεγονός, μέχρι τότε:

ΝΑ ΜΑΘΕΤΕ Ν‘ ΑΚΟΥΤΕ ΤΗ ΣΙΩΠΗ!