Τετάρτη, 22 Ιουνίου 2016

ΡΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΑΝΤΙΡ[Ρ]ΗΣΕΙΣ

Μίλησέ μου με φως,
νανούρισέ με, με το κερί σου.

*

Όταν κοιτάς την σελήνη, πατάς στην γη;

*

Όταν μετράς τις πληγές σου
να καυτηριάζεις αυτούς που στις προξένησαν.

*

Αν ο καθρέφτης σου σε βγάζει τον ομορφότερο του κόσμου,
άλλαξε καθρέφτη.

*

Σαράντα κύματα, δεν φτιάχνουν μία θάλασσα.

*

Καλύτερα γυμνός στα λιβάδια
παρά γυμνός στην ζωή.

*

Η λογική των πολλών, δεν είναι απαραίτητα το σωστό.
Η λογική του ενός, δεν φέρει διαπραγμάτευση.
Τα ψυχοφάρμακα, είναι το τέλος της επιστήμης.

*

Αν κλέβεις αστέρια από τον ουρανό,
αυτό δεν σε κάνει αστέρι της γαίας.

*

Η μουσική ακούγεται πρωτίστως στ‘ αυτιά του συνθέτη.
Οι υπόλοιποι είμαστε ωτολάγνοι.

*

Αν ψελλίσεις ανάποδα την αλφα-βητα,
πέσμου ποιό γράμμα θα χάσεις.

*

Μαριονέτες δίχως σχοινιά - μαριονέτες ευτυχισμένες.

*

Αν η κρίση είναι στην τσέπη σου - ξήλωσε τις τσέπες.

*

Αν δεν ήμουν αυτός που είμαι,
τότε, θα ήθελα να ήμουν... κυκλάμινο.

*

Όταν βραχυκυκλώνει ένα laptop, φωτίζει ένα βιβλίο.

*

Μίλησέ μου με δάκρυα.

*

Γνωρίζω το λίγο.
Το πολύ με τρομάζει.

*

Έχεις πατήσει ποτέ αχινό με το μυαλό σου;

*

Είμαι ένας μαύρος γάτος εγκλωβισμένος σε σώμα διπόδου.

*

Μου αρέσει να περνώ κάτω από σκάλες.
Ποτέ δεν ξέρω τι θα δω αν εκείνη την στιγμή κοιτάξω προς τα πάνω.

*

Η σκέψη είτε είναι αδερφή της πράξης,
είτε να μη γεννιέται.

*

Δεν γνώρισα ποτέ μου άνθρωπο αληθινά ευτυχισμένο,
κι όμως... γνώρισα την ευτυχία.

*

Τα σοφά λόγια δεν τα κρίνει ο σοφός άνθρωπος.

*

Οι μεγάλοι μύστες είχαν πάντα τα μυστικά τους.
Γιατί περιμένεις το άγνωστο να σου αποκαλύψει τα δικά του;

*

Με τηλεσκόπιο είδαμε τον Κρόνο
και δεν βλέπουμε τις λακούβες στους δρόμους.

*

Μία σταθερά γνωρίζω:
ν‘ αγαπώ δίχως να περιμένω να με αγαπήσουν.

*

Ό,τι είπαμε νερό κι αλάτι.
Ό,τι πούμε ας το πάρει το ποτάμι.
Ό,τι μείνει - θα έχει τους λόγους του.

-Θ.Δ.Τυπάλδος-

Κυριακή, 12 Ιουνίου 2016

ΤΑ 3Α:

ΑΝΕΚΦΡΑΣΤΟΣ

Εμπειρικά απρογραμμάτιστος
Κεφαλαιούχος διακονιάρης
Εγγονοπουλικά ατάσθαλος
Επαίτης χαμέρπης
Κλαίουσα διατριβή
Ριζωμένη αταραξία
Μεγαλοκυτταρική παρασπονδία
Περκάντο υπό σκιά
Ομοιοπαθούσα ιαχή
Αφιλοκερδής οργα[νι]σμός
Τάφος άνοιξης
Μεταβολισμός μυοκαρδίου
Κάτωθεν ανεύρυσμα
Διακόρευση παντοπορνείου

*

ΑΜΦΙΣΒΗΤΙΑΣ

Οι πεταλούδες
Της
Νύχτας
Βάζουν
Φωτιά
Στον ήλιο

*

ΑΝΑΔΡΟΜΟΣ

Ο Ερμής
Συγκρούστηκε
Με τον
Πλούτωνα
Την ώρα
Που γεννήθηκα
Εγώ
Αποτέλεσμα:
Μια ουρά
Αχλαδιού
Φύτρωσε
Στο δεξί μου
Φρύδι

-Θ.Δ.Τυπάλδος-

φωτο: Kay Sage, At The Appointed Time, 1942

Τετάρτη, 1 Ιουνίου 2016

ΤΑ ΘΟΛΩΜΕΝΑ ΜΑΤΙΑ ΤΗΣ ΣΤΙΛΒΗΣ

Ένα όνειρο 25 ετών για μένα σε λίγες μέρες θα είναι πραγματικότητα, η πρώτη μου ποιητική συλλογή (εκδ: Φαρφουλάς). Και γίνεται πραγματικότητα όχι για να με αποκαλέσει κάποιος ποιητή (μακρύα από εμένα αυτός ο τίτλος) ούτε και για να συγκαταλέγομαι ως μέλος του υπερρεαλιστικού κινήματος άσχετα του ότι έχω συμμετάσχει -και είναι η τιμή μεγάλη αυτή- σε υπερρεαλιστικά έντυπα. Λατρεύω και χρησιμοποιώ όσο μπορώ τις τεχνικές του υπερρεαλισμού αλλά αυτό γίνεται γιατί με γεμίζει αυτή η μορφή έκφρασης και όχι για να καπηλευτώ προς όφελος την ιδιότητα του υπερρεαλιστή δημιουργού. Αυτή η συλλογή ήταν μάλλον η εσώτερη ανάγκη μου να αποδείξω σε εμένα τον ίδιο πως υπάρχω και καμία σχέση δεν έχει αυτό με επιθυμία να εισχωρήσω σε λογοτεχνικούς κύκλους κλπ. Αδιαφορώ πλήρως και για κύκλους και τετράγωνα όπως αδιαφορώ και για αυλές και κήπους κι όπως λέω μια ζωή: μόνος γεννήθηκα, μόνος ζω και μόνος θα πεθάνω κάποια μέρα.
Τώρα πολλά ευχαριστώ θα έπρεπε κανονικά να πω σε πολλούς και ελπίζω αυτοί που πρέπει να το ξέρουν πως τους ευχαριστώ, απλά είναι κάποια πρόσωπα που τους το λέω δημοσίως: στον Θεόδωρο λοιπόν και τις τρείς κυρίες που αφιέρωσα την συλλογή μου για την στήριξη και για το ότι πολλές φορές έδειξαν να πιστεύουν στην γραφή μου περισσότερο από ότι την πίστευα εγώ. Στον Διαμαντή Καράβολα γιατί περισσότερο υπήρξε φίλος παρά εκδότης μου. Στον Ηλία Μέλιο που με τις διορθώσεις και τις επισημάνσεις του, έγινε πραγματικότητα η συλλογή αυτή με τον καλύτερο δυνατό τρόπο και τέλος, τον Giovanni Tillota για το κολλάζ που μου δάνεισε για το εξώφυλλο που ήταν σαν να του το είχα παραγγείλει.
Το αύριο δεν ξέρω τι θα φέρει και αδιαφορώ πλήρως και δεν ρωτώ τίποτα, θα συνεχίσω τον μοναχικό μου δρόμο κι όπου βγεί.