Δευτέρα, 15 Μαΐου 2017

ΟΙ ΕΓΓΑΣΤΡΙΜΥΘΟΙ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΛΟΓΟ

Θέτουμε σε δημόσια θέα τις απόψεις μας περί της ανόδου του αυταρχικού λαϊκισμού σ‘ ολόκληρο τον πλανήτη, του τελευταίου ρούχου με το οποίο το Θέαμα, -το σάπιο χάος ενός αυτοαποκαλούμενου πολιτισμού-, προσπαθεί να ντύσει τον ίδιο του τον εαυτό. Για να διασφαλιστεί, ορίζει ένα καστ από ανεγκέφαλους ηλιθίους και κάποιους τσαρλατάνους, -και παρότι στους καιρούς αυτούς, είναι αναγκαιότητα το umour, οι τύποι αυτοί, αν και φαντάζουν κάπως διασκεδαστικοί, είναι άσπονδοι εχθροί του χιούμορ και της σάτιρας, είναι πολύ απλά, μια ανεπαρκής απάντηση-, ένα καστ που περιλαμβάνει τους Trump, τους "Alt-Right" φασίστες στις Η.Π.Α, τους Soldiers of Odin και την Kellie Leitch στον Καναδά, τον Farage και τους αλλοίθωρους Brexiteers στην Μεγ. Βρετανία, την Le Pen, τον Wilders, τον Erdogan, τον Dutetrte, τον Putin, τον Rob Ford, τον Shinzo Abe, τη Χρυσή Αυγή στην Ελλάδα, την AfD στην Γερμανία, τη θρησκεία και τους φονταμενταλιστές όλων των αποχρώσεων, κι όλους τους άλλους αντιδραστικούς τσαρλατάνους απατεώνες όλων των ειδών, όλοι αυτοί οι άμεσοι κληρονόμοι μιας φασιστικής παράδοσης. Όλοι μαζί, δεν είναι παρά οι επιβλαβείς και δηλητηριώδεις αναθυμιάσεις ενός μιζεραμπιλικού καπιταλαστικού συστήματος και μιας μπουρζουάδικης ιδεολογίας και κουλτούρας, η οποία είχε κάποτε την εποχή της, κι όμως, αρνείται πεισματικά να πεθάνει.

Η παρούσα περίοδος, είναι χαρακτηριστικά σημαδεμένη από την ανισότητα του πλούτου, τη δύναμη και τη φιλοδοξία, από τον πόλεμο και τον μισογυνισμό, τον ρατσισμό, τις επιθέσεις στο "διαφορετικό", καθώς κι από μια αέναη μάχη κατά του περιβάλλοντος: αυτοί είναι οι κανόνες του σήμερα. Στο θέμα ενημέρωση, σου δίνεται ένα ελάχιστο δικαίωμα επιλογής, μεταξύ των ψευδών ειδήσεων και της καθημερινής τρομολαγνείας των Μ.Μ.Ε (και των online ενσαρκώσεών τους), ένα όχημα δηλαδή της χειραγώγησης του "συναισθάνεσθαι" των μαζών, ένα όχημα συμπαράστασης αυτών των μοντέρνων αυταρχικών λαϊκιστών, ένα όχημα εν τέλει, που θέτει στον καθένα από μας ένα κίβδηλο ερώτημα: είμαστε "μαζί" ή "εναντίον", κι εμείς πρέπει σαν τα ποντίκια να πέσουμε στη δική τους ποντικοπαγίδα.

Σ‘ ολόκληρο τον πλανήτη, έχουμε υπάρξει μάρτυρες της ανισότητας εξίσου το ίδιο από την Αριστερά, -η οποία διοχετεύει μια γνήσια απογοήτευση στην εργατική τάξη-, και του κινδύνου που προέρχεται από μια δεξιού περιεχομένου ομιλίας. Γινόμαστε μάρτυρες του εκτροχιασμού του καπιταλισμού και της αστικής δημοκρατίας, μέσα στα πλαίσια ενός νεο-αυταρχικού καπιταλισμού ο οποίος πλέον, δε χρήζει αναγκαιότητας ρυθμίσεων του περιεχομένου του διαμέσου προοδευτικών αντιλήψεων, καθώς γινόμαστε μάρτυρες και των αυτοκαταστροφικών τάσεων ενός "απελευθερωτικού μετώπου του άνθρακα" (πχ. των κυνηγών ορυκτών καυσίμων;) κι άλλων περιβαλλοντικών επιπτώσεων.

Όσο επικίνδυνη είναι η νέα (βασικά, όχι και τόσο 'νέα') δεξιά, εξίσου το ίδιο επικίνδυνοι είναι αυτοί οι ψεύτικοι φίλοι της εργασίας και τα παμφάγα στόματα των φιλελευθέρων, οι οποίοι, αρνούνται την 'ύπαρξη' του νέου αυταρχικού λαϊκισμού, και που όταν τους σπρώξεις στα όριά τους (και, επιτρέψτε μας να πούμε, δεν χρειάζεται και τόσο σπρώξιμο), τάσσονται στο πλευρό ενός αρπαχτικού Κεφαλαίου κι ενός ακόμη πιο αδιάλακτου καπιταλισμού, ταγμένου στην ανατροπή των πλεονεκτημάτων και των περιορισμένων μεταρυθμίσεων τα οποία κέρδισαν με την πάλη τους οι προηγούμενες γενεές. Συνεχίζουν χωρίς να αναφέρουν φυσικά, πώς εμείς, δεν έχουμε ψευδαισθήσεις μιας επιστροφής σε μια "χρυσή εποχή" μιας φιλελεύθερης ή κοινωνικά δημοκρατικής μετριότητας. Αυτό που απαιτούμε είναι απόλυτη και ριζική απόκλιση απ‘ το παρελθόν και τον καταποντισμό καθεστώτων όπου κυρίαρχη θέση κατέχει ο μιζεραμπιλισμός.

Όσοι θέτουμε τους εαυτούς μας σιμά του Υπερρεαλιστικού κελεύσματος για ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ, ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, ΑΓΑΠΗ, ΠΟΙΗΣΗ κι ΕΠΙΘΥΜΙΑ, παραμένουμε αδιαπραγμάτευτα διεθνηστές, καθώς και στεκόμαστε πάντα στο πλάι των ΕΞΕΡΓΕΜΕΝΩΝ κατά της παλίρροιας του μιζεραμπιλισμού. Μένουμε εκτός της κϊβδηλης αντίφασης μεταξύ φιλελευθερισμού και συντηρητικών εναλλακτικών λύσεων για ένα καπιταλιστικό παρών. Καλούμε όλους τους Υπερρεαλιστές να εγκαταλείψουν την ολοκλήρωση του Θεάματος μέσω μιας καριέρας, καλούμε σε συνεργασία θέτοντας όλο και περισσότερα καθεστώτα σε κίνδυνο, καλούμε σε αναζήτηση - να ανακαλύψουμε εναλλακτικές λύσεις μέσω της παρατήρησης, του παιχνιδιού, του πειραματισμού και των "υπερρεαλιστικών δρόμων".

Μπείτε στον δρόμο της ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ - αυτός ο σάπιος πολιτισμός μπορεί να πεθαίνει, μα αν δεν τον χτυπήσουμε, δεν πρόκειται να πέσει!

Jason Abdelhadi (Chimaera Surrealist Group [Ottawa]), Gale Ahrens, Dunja Apostolov (Chimaera Surrealist Group [Ottawa]), Daphnee Azoulay, Jay Blackwood, Jean Bonin and Banana Meinhoff, Maria Brothers, Miguel de Carvalho, Eugenio Castro (Surrealist Group in Madrid), Casi Cline, Steven Cline, Dominick Coppi, Miguel Corrales, Andres Devesa (Surrealist Group in Madrid), Angel Dionne, Pascale Dube, Guy Ducornet, Vincente Gutierrez Escudero (Surrealist Group in Madrid), Javier Galvez (Surrealist Group in Madrid), Beth Garon, Paul Garon, Audrey Girard (Chimaera Surrealist Group [Ottawa]), Christian Girard, Josse de Haan, Janice Hathaway, Dale Michael Houstman, Karl Howeth, Bruno Jacobs (Surrealist Group in Madrid), Alex Januario, Philip Kane, Lorna Kirin, Stephen Kirin, Laura Lake (Chimaera Surrealist Group [Ottawa]), Megan Leach, Patrick Lepetit, Rik Lina, Michael Lowy, Lurdes Martinez (Surrealist Group in Madrid), Paul McRandle, David Nadeau, Noe Ortega (Surrealist Group in Madrid), Hans Plomp, John Richardson, Jesus Garcia Rodriguez (Surrealist Group in Madrid), Jose Manuel Rojo (Surrealist Group in Madrid), Penelope Rosement, Patrick Sampler, Pieter Schermer, Arthur Spota, Dan Stanciu, Wijnand Steemers, Thomas D. Typaldos, Laurens Vancrevel, Michael Vandelaar, Allan Viliu, Her de Vries, Richard Walter, John Welson, Bill Wolak and Angel Zapata (Surrealist Group in Madrid), April - May 2017

φωτο: Michael Lowy, Paysage interieur 1, collage, 1993

Τετάρτη, 3 Μαΐου 2017

ΚΑΒΑΦΗΣ-ΚΑΡΥΩΤΑΚΗΣ: βίοι παράλληλοι(;) (εισαγωγή)

Είναι σίγουρα οι δύο ποιητές που με τον νεοτερισμό στη γραφή τους, επηρέασαν όσο κανείς άλλος, τους μεταγενέστερους αυτών ποιητές, δημιουργώντας, (άθελά τους), νέους τρόπους έκφρασης και σχολές που θα φοιτούσαν σ‘ αυτές, όλος ο ανθός της νεοελληνικής ποίησης.
Οι δυο αυτοί ποιητές, μπορεί ποτέ να μη συναντήθηκαν, σίγουρα, ο τρόπος της γραφής τους να ήταν εντελώς διαφορετικός (με πρώτιστη διαφορά, η οποία διαφαίνεται με μια και μόνη ανάγνωση τους, η χρήση ελεύθερου στίχου από τον Καβάφη, η χρήση της ομοιοκαταληξίας από τον Καρυωτάκη), είχαν όμως κοινά χαρακτηρηστικά στη θεματολογία των ποιημάτων τους και στη στάση της ζωής τους (είχαν και οι δυο απεριόριστη λαχτάρα να ζήσουν στ‘ άκρα όσο κι αν αυτό μοιάζει σε πολλούς να μην το διαθέτει ο Καρυωτάκης, κι όμως, το διέθετε στο μέγιστο βαθμό).
Ας δούμε όμως ποια κοινά στοιχεία και ποιες διαφορές είχαν στην ποίηση και τη ζωή τους αυτοί οι μεγάλοι ποιητές:

Στη θεματολογία της ποίησης του Καβάφη, υπερισχύουν τρία στοιχεία: το ερωτικό, το κοινωνικοπολιτικό και οι ιστορικές αναφορές. Στη θεματολογία της ποίησης του Καρυωτάκη, υπερισχύουν εξίσου τρία στοιχεία, με ένα από αυτά, να διαφοροποιείται από εκείνη του Καβάφη. Υπάρχουν λοιπόν τα εξής τρία στοιχεία: το ερωτικό, το κοινωνικοπολιτικό και η μεταφυσική ανησυχία.
Όσο αφορά την ζωή των δύο ποιητών, κι εδώ βρίσκουμε πολλά κοινά και κάποιες ελάχιστες διαφοροποιήσεις: ήταν και οι δυο δημόσιοι υπάλληλοι, μόνο που ο Καβάφης, έχει μόνιμη έδρα εργασίας (και κατά συνέπεια, τόπο διαμονής) την Αλεξάνδρεια, ενώ ο Καρυωτάκης, παίρνοντας τη μια μετάθεση μετά την άλλη, πηγαίνοντας από τη μια πόλη στην άλλη, μέσα σε μια παρακμιακή Ελλάδα του μεσοπολέμου, θυμίζει περιπλανόμενο Ιουδαίο, ή, νομά αθίγγανο που έχει για πατρίδα του, το όπου ξημερώσει. Δείχνουν και οι δυο μεγάλη αγάπη στις γυναίκες χαλαρών ηθών (όπως τις στιγματίζει ο κοινωνικός ιστός ασχέτου εποχής). Ο ένας (Καβάφης), θα επιλέξει να μείνει σε όροφο σπιτιού που ακριβώς από κάτω του, λειτουργούσε ένας οίκος ανοχής, ενώ ο άλλος, θα γυρέψει ουκ ολίγες φορές να γευτεί τους χυμούς του αγοραίου έρωτα, και θα το κάνει σε τέτοιο βαθμό που οι εχθροί του θα τολμήσουν να του καταλογίσουν πώς υπήρξε μαστροπός. Ταυτόχρονα, υπάρχει και η φήμη (μύθος;) πως είχε ασθενήσει από την ωχρά σπειροχαίτη (ιός της σύφιλης) έχοντας κολλήσει το μικρόβιο από μία συνεύρεσή του με μια κοπέλα των καφέ αμάν. Αυτό το επιβεβαιώνει το ημερολόγιο της Μαρίας Πολυδούρη, μα το διέψευσε δύο-τρία χρόνια πριν τον θάνατό του σε μια εκπομπή του Φρέντυ Γερμανού, ο αδερφός του ποιητή, Θάνος Καρυωτάκης.