ΟΔΟΣ ΠΑΝΟΣ, τεύχος 181, Ιανουάριος-Μάρτιος 2019

Στο νέο τεύχος του περιοδικού Οδός Πανός, συμπεριλαμβάνεται ένα κείμενό μου για τον Μαρκήσιο ντε Σαντ.
Άπειρα ευχαριστώ στον κύριο Χρονά!

Η ΑΤΕΡΜΟΝΗ ΠΥΛΗ, εκδ. Provocateur)

 Το δεύτερο βιβλίο μου (Ποιήματα και Δύο Όνειρα) με τίτλο 'Η ΑΤΕΡΜΟΝΗ ΠΥΛΗ', κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Provocateur  και διανέμεται δωρεάν στέλνοντας ένα μήνυμα στο messenger του Basilis Vasiliadis, με τα στοιχεία τους (όνομα/επώνυμο, διεύθυνση, ΤΚ ,πόλη).

Ευχαριστώ ιδιαίτερα τον φίλο μου υπερρεαλιστή καλλιτέχνη Steven Cline  για το κολλάζ εξωφύλλου που μου δάνεισε!

 My second book (Poems and Two Dreams)  titled «Infinite Palm» is published by Provocateur publications and is distributed for free, with a message to Basilis Vasiliadis messenger, with your name, address, postcode, city.

Special thanks to my friend and surrealist artist Steven Cline, who granted me this cover collage!

ΚΩΣΤΑΣ ΡΕΟΥΣΗΣ: ΣΜΠΑΡΑΛΙΑ (ΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑ ΣΕ 12 ΩΡΕΣ ΚΑΙ 3 ΦΩΝΕΣ)/ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΙΓΑΙΟΝ/ΚΟΥΚΚΙΔΑ (Λευκωσία-Αθήνα, 2018)

Και να που για μια φορά ακόμη έχουμε Ρεούση σε έντυπη μορφή, και να που μια φορά ακόμη ο Ρεούσης έκανε την ανατροπή όσον αφορά την υφολογία των ποιημάτων: 1 ποίημα, 12 ώρες, 3 φωνές! 

Όσοι ξέρουν τον Ρεούση, ξέρουν πως πρόκειται να διαβάσουν ποιήματα-παγίδες τετριμμένων στίχων, ούτε πλαστικοποιημένες συναισθηματικές εξάρσεις, μα θα ανακαλύψουν μια φορά ακόμη, τι σημαίνει ο όρος "απασφαλισμένη χειροβομβίδα" με τη μορφή στιχομυθίας. 
Και πάλι οι λέξεις του Ρεούση, είναι τόσο εύστοχες και διαλεγμένες-τοποθετημένες στη σωστή φορά και διάταξη που μοιάζουν σαν στρατιώτες έτοιμοι να πέσουν στη φωτιά της μάχης-έτοιμοι για ζωή ή για θάνατο. Παρότι υπερρεαλιστής, ο ποιητής, έχει μια στρατιωτική πειθαρχία όσον αφορά τη σωστή επιλογή των λέξεων και τη μορφολογία που αυτές θα συνθέσουν μεταξύ τους. Σαν στρατηγός που ετοιμάζει τους στρατιώτες του για την τελική μάχη στέκει ο ποιητής, τη μάχη που θα καθορίσει την έκβαση του πολέμου, αυτού του πολέμου που τέλος δεν γνωρίζει.
Μετά τον πόλεμο, ένας άλλος πόλεμος αρχίζει στην ποίηση του Ρεούση, ο πόλεμος του "ίμερου". Ο "ίμερος" κι ό,τι αυτός κρύβει στον συμβολισμό του, είναι η μεγαλοϊδεατή αξία που πάντα προσδιορίζει τον Ρεούση και τη γραφή του, κι εδώ, στα "Σμπαράλια", είναι αυτό πλέον καταφανέστατο. Στη τροχιά που ο καθένας μας κάνει γύρω από τον άξονα της Γης, παίρνει μαζί του αυτό που τον χαρακτηρίζει-στη δική του τροχιά ο Ρεούσης, παίρνει από το χέρι τον "ίμερο" και τα κάνει όλα "Σμπαράλια". Δίχως να ελπίζει σε τίποτα, χαρίζει ελπίδα στο απέλπιδο. /Θ.Δ.Τυπάλδος

όπως ελάχιστα
κοιμότανε
κι ανήσυχος ο
Ύπνος
συναντούσε πάντοτε
τον αδερφό του
Θάνατο
σιωπηλοί φουρμένοντας
σε υγρασμένα μάτια
το δίπολο ξύπνημα
της ερημιάς

ΑΛΕΞΙΚΕΡΑΥΝΟ

   Σήμερα στην Πάτρα, ο καιρός είναι νεφελώδης…

   Σήμερα στην Πάτρα, ο καιρός έχει στο μενού του καταιγίδες…

   Κεραυνοί εξαπολύουν σφοδρή επίθεση κατά των πολιτών της Πάτρας. Πέφτουν μανιασμένα πάνω στα κεφάλια των σπιτιών και στα κεραμίδια των ανθρώπων. Έντρομοι οι διαβάτες τρέχουν αλαφιασμένοι δεξιά κι αριστερά… Παντού κεραυνοί, παντού μαστίγια βροχής και οβίδες από χαλάζι, χτυπούν τα φρύδια των αγαλμάτων κι εκείνα, πέφτουν στο έδαφος, γκελλάρουν και σηκώνονται και πάλι ψηλά, λικνίζονται και ηδονίζονται μέσα στης καταιγίδας τους οργασμούς! Τι όμορφα που έρχεται το τέλος πριν ακόμη ανακαλύψουμε την αφετηρία. Κάρτες ταρώ στροβιλίζονται προς τα πάνω. Η εικόνα μιας αποσύνθεσης με γαλανά σκέλη – τι όμορφα που κεντράρουμε το τίποτα της οδύνης, εκείνο το τίποτα που ο Tzara έθεσε σε λειτουργία πριν έναν αιώνα, τώρα, γίνεται μια άμεση πραγματικότητα εντός μιας άμεσης πραγματικότητας.

   Να όμως: Ένα αλεξικέραυνο ξεπετάγεται από το υπέδαφος! Ένα αλεξικέραυνο όχι αόρατο μα μη ορατό, υψώνεται, θεριεύει, πολεμά. Ο πόλεμός του, πόλεμος δικαιοσύνης, πόλεμος ανέκφραστος που εκφράζει όλα όσα κανείς ποτέ δεν θα μπορέσει να τιθασεύσει. Ο καιρός σήμερα ακουμπάει την τρέλα του αποδιωγμένου, του καταραμένου. Ζωγράφοι συνωστίζονται στο υψηλότερο σημείο της Πάτρας. Παρατηρούν και ζωγραφίζουν το μη ορατό αλεξικέραυνο. Στη συνέχεια κι αφού καταφέρνουν να αποδώσουν αυτό που δεν αποδίδεται ούτε από σχήματα ούτε από χρώματα, αρχίζουν και κατασπαράζουν ο ένας τον άλλον. Οι κάρτες ταρώ, τώρα έχουν φτάσει πάνω από τα υδάτινα σύνορα Πατραϊκού – Κορινθιακού κόλπου. Συναντούν τρικυμίες και συγκρούσεις πλοίων. Συμμετέχουν κι αυτές στον παροξυσμό που έχει καταβάλει τα πάντα. Το αλεξικέραυνο χαμογελά στους ανέμους.

   Συνεχίζεται η οργή των καιρικών φαινομένων. Μια δημοσιογράφος που προσπαθεί να καλύψει τα ακραία αυτά φαινόμενα, δέχεται μια ριπή κεραυνού κατευθείαν στο μέτωπο, με αποτέλεσμα, να καούν τα ρούχα της και γυμνή, πεθαίνει πάνω σ’ ένα τραγούδι:

   «Χόρεψε πάνω στο φτερό του καρχαρία…»*

  

   «Μικρή μου αγάπη, σήμερα ο καιρός είναι λίγο άστατος. Πάρε μαζί σου το παλτό από το χέρι του Δία και όρμησε πάνω στα σύννεφα, πάνω στον ουράνιο θόλο. Μικρή μου αγάπη, όμορφη σαν το τομάρι του αυγερινού και σαν της ημέρας τα υπολείμματα. Μικρή μου αγάπη, σ’ αγαπώ μέσα από κατακλυσμούς και μέσα απ’ τον πρωκτό του χιονιού. Ξέρεις καλύτερα απ’ όλους τι σημαίνει η λέξη ‘απόρριψη’ και τι σημαίνει η βροχή πάνω στις σχισμές του ονείρου. Σ’ αγαπώ ενώ βρέχομαι, σ’ αγαπώ καθώς η αστραπή, βγάζει βόλτα τους μύθους και τις επιθυμίες».

   Σηκώνεται αέρας – τυφώνες κι αμμοθύελλες προσκρούουν πάνω στις λεύκες. Μία αράχνη στρέφει την κοιλιά της προς τον αχανή ήλιο μιας παρεκτροπής. Όλοι οι κάτοικοι έχουν παραδώσει το πνεύμα τους και αναμένουν το αντίτιμο της υπερθέρμανσης του κλίματος: Φτιάξτε τα υπόγεια στα ρετιρέ και πετάξτε τα ρετιρέ στα τραπέζια των πτωχών! Μετατρέψτε τις έκδηλες αναθυμιάσεις του Ωρίωνα σε πρόσχαρες ομοβροντίες ευφορίας! Ο καιρός αλλάζει, οι άνθρωποι πεθαίνουν – ο καιρός αλλάζει, οι άνθρωποι γεννιούνται!

   Ο καιρός, έχει τις μαύρες του πάνω από την Πάτρα…

   Μόνο η υπερπραγματικότητα μπορεί να μας σώσει…

   Μην χτυπάτε τα τζάμια των αυτοκινήτων παρά μόνο, αν είναι ώρα κοινής ησυχίας…

   Για να μην το ξεχάσω, οι κάρτες ταρώ έφτασαν στην Αθήνα στις 3.15 μμ. Καλώς όρισες θυμωμένε στοχαστή. Η πατρίδα ευγνωμονούσα, κατασκευάζει μη ορατά αλεξικέραυνα σε όλη την επικράτεια. Η γιορτή συνεχίζεται αδιάκοπη, αστείρευτη, απρόσμενα υπέροχη!

*Νίκος Καββαδίας, Γυναίκα    

-Θ.Δ.Τυπάλδος-

φώτο: Leonora Carringhton, The Magical World of the Mayas, 1964

ΝΕΟΣ ΚΛΗΔΟΝΑΣ

ΧΑΡΑΣ ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ για τους υπερρεαλιστές και όσους αγαπούν την υπερπραγματικότητα στην Ελλάδα!
Το 7ο τεύχος του ΚΛΗΔΟΝΑ βρίσκεται πλέον στο τυπογραφείο!
Χίλια, δυο χιλιάδες, ένα εκατομμύριο ευχαριστώ στα παιδιά της Υπερρεαλιστικής Ομάδας Αθηνών, για την τιμή που μου κάνουν να συμπεριλάβουν στο περιοδικό που μου άνοιξε τους υπερπραγματικούς ορίζοντές μου πριν πέντε σχεδόν χρόνια όταν το αγόρασα για πρώτη φορά, δύο κείμενα, ένα cut-up ποίημα και μια φωτογραφική σύνθεση μου εμπνευσμένη από το θέμα του εν λόγω τεύχους, (το θέμα είναι Η ΓΛΩΣΣΑ ΤΩΝ ΕΡΕΙΠΙΩΝ-Η ΓΛΩΣΣΑ ΤΩΝ ΣΚΟΥΠΙΔΙΩΝ, λησμόνησα να το αναφέρω).
Εύχομαι στα μέλη της Ομάδας, να είναι πάντα δυνατοί και σταθεροί στο δύσκολο μονοπάτι που εδώ και χρόνια διαβαίνουν, σε πείσμα μιας άμεσης πραγματικότητας που όλους μας καταβάλει!
Και πάλι πολλά ευχαριστώ - αδημονώ να το κρατήσω στα χέρια μου!

Ο ΑΝΔΡΕΑΣ ΕΜΠΕΙΡΙΚΟΣ ΣΤΟΥ ΑΜΟΥΡ ΤΙΣ ΟΧΘΕΣ

Ένα υπερωκεάνειο πέρασε και μία μέρα!

Η υψικάμινος στης ενδοχώρας της παρυφές

Η στιλπνή και συμπαθής χοάνη

Ακμάζουσα ακόμη εκσπερματώνει

Μία γυναίκα βυζαίνει στο ένα της βυζί το μωρό της

Στο άλλο ένας άνδρας πίνει τους χυμούς της

Η Άνδρος πλέει στο πέλαγος

Το ποτάμι ξεχειλίζει από ερωτικά σκιρτήματα

Και μία παιδίσκη δώδεκα χρονών

Κρύβει κάτω απ’ το φουστάνι της

Μια φωλιά με πεταλούδες

Ενώ η χαμέρπεια εξορίζεται

Ξεκινάει -πάλι- το ταξίδι

Στους μηρούς του ατελεύτητου κορμιού

Στου κορμιού τούς σπασμούς που βλασταίνουν γαρύφαλλα και ιωβηλαία παρθένων

Ένα κορμί που σε σέλα στίλβοντος ποδηλάτου λικνίζεται

Ηδονικά μονοπάτια

Εαρινά βιολιά δαμάζουν τα χρώματα και πυρακτώνουν τους ήχους

Με τα αίματα και τα σπέρματα μας γράφτηκε ανά τους αιώνες

η ποίηση που ξεπέρασε την ποίηση

Η ίαση κρύφτηκε στις λέξεις μας και οι λέξεις στην ίαση μας

Κάτω απ’ του ηφαιστείου την πορφύρα

Μια κάποια εσπεριδοειδή βραδιά

Συνάθροιση έχουν οι ποντοπόροι

Αλαλάζουν με μια φωνή και με μια καρδιά:

Δόξα στη Γη μας!

Δόξα στα παιδιά μας και στων παιδιών μας τα παιδιά!

Δόξα στους φαλλούς και τα αιδοία μας!

Δόξα στους πρωτεργάτες της ηδυπάθειας!

Δόξα στου Οιδίποδα τα σκέλη!

Δόξα στου Αμούρ τις όχθες!

Δόξα στα βήματα που τελειωμό δεν έχουν!

Δόξα νυν και αεί στο βα – βα των κροάκων!

https://surrealistsalonik.wordpress.com/2018/09/02/%ce%bf-%ce%b1%ce%bd%ce%b4%cf%81% ce%ad%ce%b1%cf%82-%ce%b5%ce% bc%cf%80%ce%b5%ce%b9%cf%81%ce% af%ce%ba%ce%bf%cf%82-%cf%83% cf%84%ce%bf%cf%85-%ce%b1%ce% bc%ce%bf%cf%8d%cf%81-%cf%84% ce%b9%cf%82-%cf%8c%cf%87/

ΔΙΨΑΣΜΕΝΗ ΓΙΑ ΑΓΑΠΗ

Φιγούρα απόκοσμη,
της αέναης νυχτός, ύπαρξη καταραμένη
μέσα στο μαύρο της φόρεμα να γίνεται ένα
με το σκοτάδι,
- σκοτάδι στα μάτια της, στα χείλη της σκοτάδι -
να περιπλανιέται σε τοπία ζοφερά σέρνοντας την κατάρα της,
μην αντέχοντας ούτε η ίδια την δική της μελαγχολία
που την κρατά στου πουθενά την αγκάλη...
Ω, του Σατανά αντίκρισε κάποτε την πλάνη!

"Νυχτοπούλια," ούρλιαξε στρέφοντας προς
τη νεκρή πανσέληνο το πικραμένο της βλέμμα,
"εσείς που του ουρανού γνωρίζετε τις στράτες,
και προς το παλάτι της μητέρας σας,
μπορείτε να πετάτε,
εσείς που της νύχτας είστε τα παιδιά,
εσάς ίσως και να σας ακούσει:
Ικετέψτε τη μητέρα σας, για μένα παρακαλέστε,
μόνο για ένα λεπτό,
μια στιγμή και μόνο,
στο κρεβάτι της, το από άστρα κεντημένο,
για μια στιγμή και μόνο το κορμί της
να ξαποστάσει,
τα μάτια της για ένα λεπτό να κλείσει,
να καταφέρω - έστω για τόσο λίγο -
το φως του ήλιου ν‘ αντικρίσω…
Ω, μα την αλήθεια, έχω τόσο μεγάλη ανάγκη τον ήλιο να δω,
κι ίσως και ‘κείνον ξανά να συναντήσω,
τα χείλη του να ξαναφιλήσω,
για μια στιγμή έμπροσθεν του να δακρύσω…"
Μα της νύχτας τα διαβολικά παιδιά,
ενώ την παράκληση της άκουσαν,
κραυγές ειρωνείας και σαδιστικής χαράς,
επιδεικτικά απ‘ τα ράμφη τους
να ξεπεταχτούν άφησαν
και το ταξίδι τους προς τις παρυφές
του τίποτα, απλώς, συνέχισαν.

Έμεινε πίσω για μια ακόμη φορά, πίσω στη μοναξιά της.
Σ‘ έναν βράχο γιγάντιο έπεσε με μανία,
τη θλίψη της σα να ήθελε
σε τούτο το άψυχο ον να μεταδώσει
μα κι εκείνος ακόμα την έσπρωξε μακριά απ‘ την κρύα αγκαλιά του.
Με τη τρέλα να ξεχύνετε μες στο λογικό της,
να τρέχει ξεκίνησε.
Τ’ όνομα του καλού της
μ‘ όλη της τη δύναμη, άρχισε να φωνάζει
κι απ’ τα μάτια της με τις μαύρες σκιές,
δάκρυα αίματος άρχισε να βγάζει.
Το τοπίο ολόγυρα,
τη θλίψη της άρχισε να νιώθει,
καθώς τα κόκκινα δάκρυα,
στο χώμα, λίμνη δημιούργησαν
κι άθελά της εκεί τον πόνο της μετέδωσε
και μαζί της κι αυτό άρχισε να κλαίει.
"Δεν αντέχω άλλο πια",
το τοπίο της αποκρίθει,
"Χίλια χρόνια μοιάζουν να πέρασαν από τότε που
η κατάρα της νύχτας,
εδώ σ‘ έχει εγκλωβίσει.
Τη μέρα να σου χαρίσω δε μπορώ,
την αγάπη σου πίσω δε γίνεται να φέρω,
μα τη λύτρωση θα σου δώσω τώρα εγώ
ξωτικό, καταραμένη εικόνα!"

Την κουβέντα του τέλειωσε κι ευθύς,
σεισμός τη γη της κατάρας,
άρχισε να τραντάζει
κι εκεί ακριβώς που η κόρη εστεκότανε,
σχίσμα ανοίγει και την κόρη,
η φιλεύσπλαχνη γης, στην καρδιά της αμέσως κλείνει
και τίποτα μετά δεν έμεινε που να την θυμίζει.
Την αγάπη εκείνου για πάντα έχασε,
μα την αγάπη της γήινης καρδιάς,
ελεύθερη και για παντοτινά,
τώρα η κόρη γνωρίζει.

Πάτρα 2013