Πέμπτη, 21 Απριλίου 2016

ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ ΜΕ ΠΑΡΑΠΛΕΥΡΕΣ ΑΠΩΛΕΙΕΣ

                 Εμείς ολοένα φεύγουμε μα οι μήνες
                 ολοένα ξανάρχονται στο παράθυρο

                 Ν.Δ.Καρούζος

Στην Μαίρη

Σαν απαρέμφατο στοιχειό ή στοιχείο
Ακροβολίζοντας την μάσκαρα μιας απροθυμίας
Κάτω από τη βροχή
Ή κάτω από στεγανοποιημένη παράτερη παραίσθηση
Τ‘ αυτοκίνητα στάζουν ομοϊδεατές παραχωρήσεις
Κρατούσες πυγολαμπίδες πάνω σε μαξιλάρια
Από φύλλα καρδιάς

Όλοι μαζί σε αγκυροβόλιο πωμάτων
Menschliches, Allzumenschliches
Ευχολόγιο πτωμάτων
Διαβλέπω τη χαρά σε περήφανους εικονοπλάστες
Η συνέχεια σε φιλμ μηδενικού προϋπολογισμού
Σε πρώτο επίπεδο: ο στρουκτουραλισμός είναι μία φάρσα

Κοσμική σύμπραξη αδιόρατων πεδίων

Στη Κοσμοθεωρία μας περιπλέκεται η ασύμπαντη συμπαντοποίηση

Η Κοσμογονία του αλλοτινού

Το μη χείρον βέλτιστον την ώρα του φιλιού
Μιας γαλάζιας ομίχλης

Πόσο περισσότερο άνθρωπος πρέπει να γίνω
Για να μπορέσω να δω
Μέσα από ατσάλινους τοίχους;
Πόσο περισσότερο άνθρωπος πρέπει να γίνω
Για να κατανοήσω το τραγούδι του ανέμου;
Πόσο περισσότερο άνθρωπος πρέπει να γίνω
Για να με αγαπήσω
Χωρίς να νιώσω τύψεις;

-Θ.Δ.Τυπάλδος-

φωτο: Wilhelm Freddie, Portable Garbo, 1941

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου