Τρίτη, 19 Αυγούστου 2014

ΑΠΟΚΕΦΑΛΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΠΟΙΗΤΗ

Αγνωστες οι λεξεις στη περγαμηνη
σα το μουροχρωμα που αντανακλαται
πανω στη στεγη της ροδακινιας.
Το ψαρι δαγκωσε το αγκιστρι
και το αγκιστρι δαγκωσε τη γκραβουρα
με τα θολωμενα ματια
της Στιλβης.
Το σωμα της νιαουρησε στη συντριβη
του συντριβανιου
αυξανοντας το προσχαρο συμβολο της πεμπτουσιας
εθεαθει στο κρεματοριο του παροξυσμου.
Αγελαστος πετρα
μυριων τοσων γκρεμνων
κι ακομα ποσων σκοπων.
Η συναξις του πολεμαρχου
το καμπαναριο που κοιμαται
σιροπι στο ασανσερ που κλειδωνει
το γελιο της σφιξ και το δακρυ του κωνωψ.
Φωνηεντα του αλατιου
πορεια σκελετωμενων παραφωνιων
συμπληξη του απειρου με τη χρυση μεθη
των νεανικων αποντων χρονων
στα ματια των αλογων που χλιμιντριζουν
πριν βυθηστουν στις κορες των δικων μας
ματιων οπου ευθης θ‘ αναγεννηθουν
ως οβιδες και περιστροφα.
Καπου ακουστηκε ενας κροτος κι εγω
αφαιρω το γιατι
προσθετωντας το οχι
διαιρω το ναι
πολλαπλασιαζω το κατοπιν.
Αναθερμανση των κυτταρων
το κουκουτσι καταπιε το επικαιρο προγευμα
των μισθοφορων της παραχαραξης
μιας υποθρωσκουσας τσουκνιδας
καθως εκεινη αρχισε να συναγελαζεται
και να ερωτοτροπει
με το γαλαζιο σκαθαρι.
Ενα παρατολμο θροισμα
ορθωνει αναστημα χαμογελα
και φευγει.
Το σκυλοψαρο αποκοιμηθηκε
πανω στου σκυλου την κομη
το κοριτσι αρπαξε το φαναρι του δρομου
και το κρατησε πανω απο το συννεφο
κι η ομιχλη της εκλεισε πονηρα το ματι
πηγαινοντας να θαψει στο πισω μερος της αυλης
την ανεπαρκεια
ανατιναξε την καταθλιψη του πευκου
κι εφυγαν οι στοχοι του αυριο
στου χθες τους διακοπτες.

-Θ.Δ.Τυπαλδος-

πινακας: Φρανσις Πικαμπια

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου